|
اگر بر دشمنت دست یافتی، بخشیدن او را شکرانه پیروزی قرار بده.
+ نوشته شده در جمعه بیست و هفتم مهر 1386ساعت 7:20  توسط بهروز پایروند
|
با مردم آنگونه معاشرت کنید، که اگر مردید بر شما اشک ریزند، و اگر زنده ماندید، با اشتیاق سوی شما آیند.
+ نوشته شده در جمعه بیست و هفتم مهر 1386ساعت 7:19  توسط بهروز پایروند
|
چون دنیا به کسی روی آورد، نیکی های دیگران را به او عاریت دهد، و چون از او روی برگرداند خوبی های او را نیز برباید.
+ نوشته شده در جمعه بیست و هفتم مهر 1386ساعت 7:18  توسط بهروز پایروند
|
از ویژگی های انسان در شگفتی مانید که: با پاره ای پی می نگرد، و با گوشت سخن می گوید، و با استخوان می شنود، و از شکافی نفس می کشد.
+ نوشته شده در جمعه بیست و هفتم مهر 1386ساعت 7:17  توسط بهروز پایروند
|
صدقه دادن دارویی ثمربخش استف و کردار بندگان در دنیا، فردا در پیش روی آنان جلوه گر است.
+ نوشته شده در جمعه بیست و هفتم مهر 1386ساعت 7:15  توسط بهروز پایروند
|
سینه خردمندصندوق راز اوست. و خوشرویی وسیله دوست یابی، و شکیبایی گورستان پوشاننده عیب هاست.
+ نوشته شده در چهارشنبه هجدهم مهر 1386ساعت 6:38  توسط بهروز پایروند
|
دانش میراث گرانبها، و آداب زیورهای همیشه تازه، و اندشه آینه ای شفاف است
+ نوشته شده در چهارشنبه هجدهم مهر 1386ساعت 6:37  توسط بهروز پایروند
|
بخل ننگ و ترس نقصان است. و تهیدستی مرد زیرک را در برهان کند می سازد، و انسان تهیدست در شهر خود نیز بیگانه است.
+ نوشته شده در سه شنبه هفدهم مهر 1386ساعت 5:45  توسط بهروز پایروند
|
آن که جان را با طمع ورزی پوشاند خود را پست کرده، و آن که راز سختی های خود را آشکار سازد خود را خوار کرده، و آن که زبان را بر خود حاکم کند خود را بی ارزش کرده است. حکمت دوم
+ نوشته شده در شنبه چهاردهم مهر 1386ساعت 22:22  توسط بهروز پایروند
|
در فتنه ها، چونان شتر دو ساله باش، نه پشتی دارد که سواری دهد و نه پستانی تا او را بدوشند.
حکمت ۱ نهج البلاغه
+ نوشته شده در چهارشنبه یازدهم مهر 1386ساعت 22:29  توسط بهروز پایروند
|
|